Опозицијата што се однесува како да е сè уште на власт – тоа е сликата што ВМРО-ДПМНЕ сака да ја наметне. Партијата излезе со соопштение во кое тврди дека СДС и ДУИ, иако сега се во опозиција, продолжуваат да се обидуваат да го „закочат реформскиот процес”. Со други зборови – за секое доцнење, виновни се претходниците.

Реториката е позната до коска. Секоја власт, штом ќе влезе во фотелјата, го открива истиот универзален виновник – оние пред неа. Кога нешто не оди, причината секогаш е „наследената состојба” или „опструкцијата на опозицијата”. Прашањето што ретко се поставува е: ако опозицијата навистина може да закочи сè, тогаш за што служи мнозинството во власта?

Реформите, особено оние поврзани со европскиот пат, не се прашање на реторика туку на резултати. Граѓаните не ги интересира кој кого обвинува – ги интересира дали се менува нешто во нивниот живот. А обвинувањата меѓу власта и опозицијата, колку и да полнат соопштенија, ретко полнат фрижидери.

Балканската политичка сцена со децении се храни од истиот рецепт – се поделуваат улогите на херои и пречки, се менуваат местата по секои избори, а суштината останува иста. Денес ВМРО ги обвинува СДС и ДУИ; вчера беше обратно. Прашањето за граѓанинот не е кој зборува, туку кога некој конечно ќе почне да работи.