Во земја што трета година се брани од инвазија, министерот за одбрана се менува како да е дежурен во продавница. Владимир Зеленски го смени Михајло Федоров од чело на Министерството за одбрана по затегнатите односи со воениот врв, а на негово место го предложи дотогашниот министер за внатрешни работи Ихор Клименко. Изборот сега чека потврда во парламентот.

Федоров седеше на таа функција само шест месеци. За тоа кратко време успеа да го натера Илон Маск да им го затвори пристапот на руските сили до „Starlink”, ја покрена кампањата за логистичка блокада на руските возила и почна реформи во министерството. Работата не ја заврши – трансформацијата по НАТО-стандарди, ремонтот на системот за воени набавки и културата на отчетност останаа на половина пат.

Реакциите не задоцнија. „Ова изгледа како предавство”, изјави пратеник од самата владејачка партија, прашувајќи зошто се менува министерот за одбрана токму кога и воениот врв бараше „ресетирање”. Кога критиката доаѓа однатре, а не од опозицијата, тоа обично значи дека нешто пука подлабоко.

Политичкиот аналитичар Володимир Фесенко предупреди дека менувањето министри за одбрана на секои шест месеци создава хаос, без разлика кој доаѓа на нивно место. „Федоров заслужуваше можност да ги заврши најавените реформи”, рече тој. Познатиот ветеран Дмитро Козјатински повика на мирни протести во Киев против отповикувањето и против постојаното преструктурирање на Зеленски.

Советникот Серхиј Стерненко беше уште поостар: бирократските пречки, вели, спречиле вистински реформи, а нацијата денес е подалеку од победата отколку што беше. Според изворите, вистинската причина за смената е судирот меѓу Федоров и контроверзниот командант Олександар Сирски, а самиот Зеленски се повика на несогласувањата меѓу министерството и воената команда.

Балканот ја знае оваа сцена напамет. Секогаш кога власта има проблем што не сака да го реши, најлесно е да се смени еден човек и да се прогласи дека сега ќе биде поинаку. Прашањето е дали Украина, среде војна, може да си дозволи луксузот на кадровски рокади наместо решенија. Кој ќе одговара ако реформите повторно застанат?