Синоќа Блискиот Исток повторно не спиеше. Иран лансираше голем бран балистички ракети и дронови врз американските воени бази во регионот, а сирените за воздушна опасност се вклучија речиси истовремено во Јордан, Саудиска Арабија, Кувајт и Бахреин. Првите извештаи стигнаа околу полноќ по средноевропско време, со лансирања забележани од областите на Табриз, Урмија и Караџ.

Јордан соопшти дека пресретнал десет ирански ракети што влегле во неговиот воздушен простор и дека нема ниту загинати, ниту повредени, ниту материјална штета. Проиранските канали, пак, тврдат нешто друго – дека најмалку три ракети ја пробиле одбраната и предизвикале директни погодоци и пожари на воената база Мувакар. Термалните снимки покажале аномалии, но јорданските власти негираат дека имало успешни удари. Кому да му верувате – тоа е прашање што во ваквите ноќи останува без одговор до утрото.

Сценариото се повторува и понатаму на картата. Во Саудиска Арабија се активираше противвоздушната одбрана кај воената база „Принц Султан” и кај Јанбу, еден од големите нафтени терминали. Кувајт издаде предупредувања преку цивилната заштита, а во Бахреин иранските извори тврдат за четири директни погодоци врз базата „Шеик Иса”. Официјална потврда за штетите – нема. Секоја страна ја раскажува својата верзија, а вистината, како и обично во војна, чека.

Американските жртви растат тивко

Она што не се раскажува на голема врата се бројките. Според извештаите, неколку американски војници се ранети оваа недела на две бази во Јордан. А ако се погледне подолгиот период – од 28 февруари наваму загинале четиринаесет американски војници, а 427 се ранети во операциите низ регионот. Тоа не се апстрактни статистики. Тоа се четиринаесет семејства што нема да ги дочекаат своите.

Целата оваа размена доаѓа по седум последователни ноќи американски воздушни удари врз ирански позиции – извидување, воена логистика, подземни складишта за оружје и поморски капацитети. Со други зборови, ова не падна од ведро небо. Ова е ескалација што чекореше кон себе со денови, а сега секоја наредна ноќ носи ризик да прерасне во нешто од што нема лесно враќање.

За Балканот, кој предобро ја знае сцената на регион што се пали додека светот гледа од страна, прашањето не е дали ова е далеку. Прашањето е колку долго може една ваква размена да остане „контролирана” пред некој да пресмета погрешно. Затворениот Хормузски теснец, скокот на цената на нафтата, нови бранови бегалци – секоја од овие последици има навика да не остане само таму каде што почнала.