Секое лето истата приказна: сонцето прави што сака, а земјава гори на неколку фронта истовремено. Само за еден ден Центарот за управување со кризи регистрираше цела низа пожари на отворено низ државата – и не станува збор за некаква климатска изненада, туку за сезона што ја знаеме однапред, но за која никогаш не сме подготвени.

Активни жаришта горат кај Желино, каде пламенот зафати ниска вегетација, потоа кај патарината према Гостивар на територија на општина Боговиње, и во Крива Паланка, на локалитетот „Думачка Маала”, каде огнот проголта ниска вегетација и багремови насади. Некои беа локализирани – едно кај струмичкото Просениково каде горело ѓубре, друго во атарот на Старо Нагоричане.

Ниска вегетација, суви ливади, ѓубре оставено да тлее – тоа е горивото. Доволна е една искра, отфрлена цигара или запалена депонија, и пожарот тргнува. Прашањето не е зошто гори, туку зошто секое лето сме затекнати како за прв пат.

Противпожарната служба во земјава со години работи со стар возен парк, недоволно луѓе и буџети што се кроат откако ќе гори, а не пред тоа. Кога истовремено горат три-четири локации на различни краишта, се гледа колку тенка е линијата меѓу контролиран пожар и катастрофа.

ЦУК ги брои жариштата, екипите ги гаснат, а следниот жежок ден пак ќе донесе нов список. Превенцијата – чистење на суви површини, забрана за палење ѓубре, казни за небрежност – останува тема за која се зборува дури откако чадот ќе се крене. До кога?