Автопатот Охрид – Кичево, проектот што со години беше синоним за застој, конечно почнува да покажува крај. Вицепремиерот и министер за транспорт Александар Николоски најави дека во следните месеци ќе се пуштат за сообраќај најкомплицираните 10 километри од трасата – оние во кои влегуваат тунелите и заштитните галерии. Две галерии се веќе целосно завршени, на третата интензивно се работи.

„Ова беше напуштен проект, ова беше проект во којшто никој не веруваше, но веќе се гледа крајот”, изјави Николоски, потсетувајќи дека во моментов возачите веќе користат 34 километри од делницата. Паралелно, велат од Министерството, се работи на стабилизација на земјиштето, на довршување на мостовите и на опремување на двете цевки од тунелите.

Изградбата на галериите, според министерот, е најдоброто решение за стабилизација на нестабилниот терен – проблем што со години го одложуваше токму овој дел од трасата. И тука е клучот на приказната. Овие 10 километри не се долги на хартија, но се најскапите и најтешките затоа што минуваат низ терен што буквално се лизга. Секој метар бара инженерство, а не само асфалт.

Најавите звучат охрабрувачки, но искуството со овој автопат учи на претпазливост. „Наскоро”, „во следните месеци” и „веќе се гледа крајот” се фрази што сме ги слушале и порано за истата траса, од различни влади и различни министри. Затоа вредноста нема да ја измериме во соопштенија, туку во денот кога ќе седнеме во колата во Кичево и ќе стигнеме во Охрид без застој. Дотогаш, 34-те завршени километри се вистински напредок – но останатите се тие што со години ја прават разликата меѓу проект и патишта на кои навистина се вози.