Додека регионот трча кон Европа, Македонија повторно се расправа кој ја закочил. Новиот Изборен законик останува блокиран – партиите не се ни чекор поблиску до договор, а рокот е 15 јули. Главната точка на раздор? Гласањето на Македонците што живеат во странство. Класична балканска сцена: важен закон заглавен на детал што секоја страна го користи за да ѝ префрли вина на другата.

Работата не е само внатрешна. Донесувањето на новиот законик е директно поврзано со Реформската агенда на ЕУ, која предвидува финансиска поддршка од 4 милиони евра преку Планот за раст. Ако нема договор до 15 јули, на ризик не е само тој прилив, туку и довербата во способноста на македонските институции да спроведат сериозни реформи. Со други зборови – пак сами си ставаме камен на патот кон Европа.

ВМРО-ДПМНЕ се повлече од две суштински точки: од електронското гласање на луѓето во странство (барајќи гласање по пошта) и од договорот подзаконските акти на Државната изборна комисија да се носат со консензус. Опозицијата пак тврди дека власта опструира. Еврокомесарката Марта Кос упати јасен повик до Скопје – постигнете консензус. Кога Европа мора да ти каже „договорете се”, тоа веќе е показ дека нешто длабоко не функционира.

Ова е приказна што Македонија ја живее со децении: секој европски чекор запнува на внатрешна караница, а потоа сите се чудат зошто соседите нè престигнуваат. Гласањето на нашите луѓе во странство е важно прашање и заслужува сериозна дебата – но не како заложник во пресметка меѓу партии на неколку дена пред рок. Прашањето не е кој е во право за поштата или електронското гласање. Прашањето е зошто повторно избираме караница пред договор, кога цената ја плаќа целата земја.